دوست دارم تو را نظاره كنم زير پايت پر از ستاره كنم

گر بپرسند نازنينت كيست دوست دارم به تو اشاره كنم

هیچ بادی نتوانست که پیغام مرا
پشت دیوار دل او ببرد
لا اقل روزی اگر پرسید در مورد عشق
پس بگویید به او
عشق همان بود که من
به تو می ورزیدم

تو را خواهم تو را تنها
كه در يك گوشه از قلبت به جا مانم
نه با يك بوسه شيرين نه با يك حلقه زرين
كه تنها در نگاهت آشنا مانم

 دمي با غم بسر بردن جهان يكسر نمي ارزد
به مي بفروش دلق ماكزين بهترنمي ارزد
شكوه تاج سلطاني كه بيم جان درودرج است
كلاهي دلكش است اما بترك سرنمي ارزد
چه آسان مي نموداول غم دريابه بوي سود
غلط كردم كه اين طوفان به صدگوهرنمي ارزد

 حافظ
  

هر كاري كه ميكنم به خاطر توست

و هر چه كه دارم تو به من داده اي

تمامي حرفهايت لبريز از عشق است

و تنها پناهگاه من آغوش توست

تمامي آرزوهايم و همه چيز در

گذشته و آينده ام براي توست

تمامي آن چيزهايي كه دوستشان دارم

به تو ختم ميشوند

         خلوتم را با تو قست می کنم

                گرچه از من روی گردانی هنوز

                         رو به تو از روی عادت می کنم

                                       یک سبد نذرو دعا دارم ولی

                                                  در میان کوچه ها جا مانده است

                                                              من غریبم باز کن دروازه را

                                                                        گرچه مهمان رهت ناخوانده است

آسمون رو غم گرفته بعد پرواز نگاهت

                               از همون روزی که رفتی دیده ام مونده به راهت

جز وفا از من چه دیدی که دل از عشقم بریدی

                                    خط باطل بر عبور از مرز خوشبختی کشیدی

ای که تقدیر دلم رو از سیاهی ها گرفتی

                                    باورم نمی شه هرگز از گذشته ها گذشتی

بیا از غبار جاده که دلم خیلی گرفته

                                      توی هر گوشه ی قلبم غزلی از غم نهفته

این امید ناامیده اون که از خود دل بریده

                                           زجر تلخ انتظارو واسه یک نگات خریده

باز امیدم به تو بسته ای سپهر آشنایی

                                       باز سر کن نغمه ای رو از دیار هم صدایی

                  خیلی دوستت دارم عزیزم

عشق صداییست که هیچ گاه به گوش نمی رسد ولی گوش را کر می کند.

عشق نغمه ی بلبلیست که تا سحر می خواند ولی تمام نمی شود.

عشق رنگیست از هزاران رنگ اما بی رنگ است.

عشق نواییست پر شکوه اما جلالی ندارد.

عشق شروعیست از تمام پایان ها اما بی پایان است.

عشق نسیمیست از بهار اما خزان از آن می تراود.

عشق کوششیست از تمام وجود هستی اما بی نتیجه.

عشق کلمه ایست بی معنی ولی هزاران معنی دارد.

عشق.........
عشق 10 عنصر است اما عنصر آخر آن تمام معنی را می رساند ولی معنی آن گفتنی نیست

وقتی تو آمدی زند گیم زند گی نبود

وقتی تو آمدی قلبم قلب نبود

وقتی تو موندی زندگیم زندگی شد قلبم قلب

تو بهم یاد دادی که زندگی یعنی چی

یاد دادی دوست داشتن یعنی چی 

یاد دادی چطور عا شق بشم

یاد دادی چطور شاد باشم چطور گریه کنم 

وقتی با هم بودیم من و تو ما بو دیم 

چه شبو رو زایی بود 

وقتی دستاتو تو دستام می فشر دی 

انگا ری دنیا رو دادن واسه من

وقتی اشکاتو می ریختی وا سه من

انگاری مر گو آ وردن واسه من 

که بمیرم و نبینم اشکتو 

آه آه چه رو زایی داشتیم منو تو

وقتی با هم بو دیم انگاری کوه بودیم

وقتی از هم دو ریم انگاری بی نو ریم 

وقتی رفتی من برات خیلی گریستم 

چون تو خود یادم دادی گریه کردن یعنی چه 

ولی ای کاش به من یاد می دادی که چگو نه تحمل بکنم

درد دوری تو را ای نازنین

شب سردي است، و من افسرده.
راه دوري است، و پايي خسته.
تيرگي هست و چراغي مرده.
***
مي كنم، تنها، از جاده عبور:
دور ماندند ز من آدم ها.
سايه اي از سر ديوار گذشت،
غمي افروز مرا بر غم ها.
***
فكر تاريكي و اين ويراني
بي خبر آمد تا با دل من
قصه ها ساز كند پنهاني.
***
نيست رنگي كه بگويد با من
اندكي صبر، سحر نزديك است.
هر دم اين بانگ بر آرم از دل:
واي، اين شب چقدر تاريك است!
***
خنده اي كو كه به دل انگيزم؟
قطره اي كو كه به دريا ريزم؟
صخره اي كو كه بدان آويزم؟
***
مثل اين است كه شب نمناك است.
ديگران را هم غم هست به دل،
غم من، ليك، غمي غمناك است.
 

  گريه کنی منو صدا کن به تو قول

  نمی دم که تو رو بخندونم اما مي توانم

  باهات گريه کنم...... اگر روزی خستگی

  تو رو وادار به گريز کرد نترس که منو صدا

  کني قول نمی دم که ازت نخوام که اين کارو نکنی

  اما مي توتم باهات راهی بشم...... اگر روزي 

  حوصله گوش کردن به کسی رو نداشتی منو صدا کن

  قول مي دم که خيلی ساکت باشم ...... اما اگر

  يه روز صدام کردي جوابی نيومد زود بيا که

   منو ببينی شايد به تو احتياج داشته باشم

دوباره خزون اومد نم نم بارون مي زنه تو صورتم

بوي خاك و نم  كوچه مي گه هنوز ديو نتم

رعدو برق فهميده انگارزندگيم شده غم انگيز

دستاي كي و گرفتي زيره بارونا پاييز

مي خوام اينجا با تو باشم زيره بارونا دوباره

ولي افسوس نه تو هستي نه ديگه بارون مي باره

خزونم داره مي ره نموند برگي رو درختا

من هنوز منتظرم  توي جاده تك و تنها

ديگه بارون نمي باره توي جاده پر برف

به خداي اسمونا عشقت از يادت نرفته

مي خوام اينجا با تو باشم  زيره برف و باد و بارون

نيايي با خاطراتت سر مي زنم به بيابون

مي خوام اينجا با تو باشم زيره بارونا دوباره

ولي افسوس نه تو هستي نه ديگه بارون مي باره

میدونی طاقت جداییو ندارم                     با تو من مثه صدتا بهارم

میخوام که نری تو از کنارم                      ازت زیاد خاطره دارم ازت زیاد خاطره دارم

میخوام اسمتو من نفس بزارم                 از تو بگم در سایه سارم

هر جا بری من دوست میدارم                  از عاشقای این دیارم از عاشقای این دیارم

به یاد شبای زیره باروووووون                   که خیس میشد تمومه سرو پاهامون

شبا همش من خوابه تو رو میدیدم                 بین هفتا اسمون رو زمینم

میدونی طاقت جداییو ندارم                     با تو من مثه صدتا بهارم

میخوام که نری تو از کنارم                      ازت زیاد خاطره دارم ازت زیاد خاطره دارم

دریا باش که اگر کسی سنگ به سویت پرت کرد سنگ غرق شود نه انکه تو متلاطم شوی

چنین گفت زرتشت ... عاشق عاشق شدن باش و دوست داشتن را دوست بدار از تنفر متنفر باش به

مهربانی مهر بورز با آشتی آشتی کن و از جدایی جدا باش!!!

اگه یه وقت تو کوچه پس کوچه های دلم گم شدی از کسی آدرس نپرس ........... چون جز تو کسی اونجا نیست!!!!

از غمت ترانه میسازم

غزل عاشقانه می سازم

سر به راه تو دارم ای بی مهر

کار دارم بهانه می سازم

غزل عشق تو سرودم دوش

این یکی جاودانه میسازم

بر در میکده شدم بدنام

بعد از این خود به خانه میسازم

پای قاصدم شکستی داد

اشک خود را روانه می سازم

سوی من ندیدی و رفتی

سوز و ساز چغانه میسازم

شب فرو کرد پیکرش در خاک

روز را آشیانه می سازم

اشک من طعنه میدهد هر دم

چه کنم با زمانه می سازم

عشق تو دام من ندید و برفت

من ولی آب و دانه می سازم

سخنی آخرم شنو ای عشق

آتشی من زبانه می سازم

چه شبهای درازی داری ای عشق

بود روزت سیه چون موی معشوق

عجب سوزوگدازی داری ای عشق