| تبليغات | X |
 |
 |
|
| عشق بي پايان |
|
چشم هایم را به پنجره
دستهایم را به درخت وپاهایم را به جاده می بخشم نه دیروزم را در خاطره های خاموشی می ریزم نه فردایم را در رویاهای روشن می نشینم روبه روی رفتنش با سبدی از سوسن های باران خورده جایی که جاده،درخت وپنجره سالها آئینه به دست ایستاده اند |
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385ساعت 17:15 توسط مصطفی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو وبلاگ عناوین مطالب وبلاگ |
| درباره وبلاگ |
سعی نکن توی این دنیا به کسی دل ببندی
چون دنیا اینقدر کوچیکه که جای دوتا دل نمیشه واگه خواستی به کسی دلی ببندی سعی نکن از اون جدا بشی چون دنیا اینقدر بزرگ که دیگه اونو پیدا نمیکنی |
| پیوندهای روزانه |
|
آرشیو پیوندهای روزانه |
| نوشته های پیشین |
|
خرداد 1386 بهمن 1385 دی 1385 آذر 1385 آبان 1385 مهر 1385 شهریور 1385 |
| آرشیو موضوعی |
|
عمومی |
| نویسندگان |
|
مصطفی مصطفی-مریم |
| پیوندها |
|
خنده گلستانه اخرین غزل سکوت پرصدا ترانه عروس پائیزی http://deli.blogfa.com/ تبسم تلخ دوستانه |
|
RSS
|